Een nieuw prijsplan voor online media

Waarom ?

• Mensen freeriden op gratis nieuws, als bijproduct van de betalende krant.
• Journalistiek wordt het vak tussen de reclames, de ernst van en het respect voor de journalist verdwijnt.
• Ze bellen dan maar academici op voor content, maar daar rommelt het intussen ook.

Wat ?

• Een oproep om via een onvoelbare prijszetting mensen toch te laten betalen.
• Een combinatie van betalen volgens verbruik en een prijsplafond.

Creatief ?

Er wordt reeds nagedacht over de prijszetting voor digitale nieuwsbronnen. Het aanbod is ongeveer als volgt:

• Traditionele media voorzien in een beperkt gratis aanbod, en bieden volledige content aan abonnees en betalende bezoekers (vb. De Morgen, De Tijd, De Standaard, etc.)
• Online shops bieden toegang tot een gamma aan digitale nieuwsbronnen, tegen prijzen die enkelvoudig zijn en dicht bij de kioskprijs liggen (vb. Gopress/Mediargus, iTunes shop, Windows shop)
• Er zijn enkele gratis alternatieven die ofwel inhoudelijke junkfood zijn (deredactie), ofwel slecht geëdit (dewereldmorgen, indymedia, etc.)
• Kleine, betalende, online bronnen (Apache)
• Specifieke thematische kanalen, blogs (voxeu en zovele andere)

Ik vind deze tariefformules nogal simplistisch. Hoe langer de duur van je abonnement, hoe goedkoper, daar komt het op neer. Trouw wordt beloond.

Update 5/9/2013: De Persgroep en Het Mediahuis kondigen betalende content aan, en een Media ID zorgt voor snelle online betaling. Prima! Men moet nu enkel nog over de mededinging waken, alsook over het fundamentele recht op informatie voor elke burger via een openbaar nieuwskanaal (tv, radio, internet, en meer). http://www.deredactie.be/permalink/1.1721329 

Update 17/10/2013: NRC Handelsblad (www.nrc.nl/kunsthal) vraagt bijdrages voor bepaalde bijdrages (1,2,3,5,10 EUR)
Update 12/2013: The New York Times geeft 8 gratis artikels per dag

Hoe ?

Het probleem is dat men eerst mensen moet overtuigen van het feit dat kwaliteit z'n prijs heeft. De gratis teasers die je bij de grote sites krijgt doen dit niet. Die zijn hooguit de reclame waard die ernaast staat. Niets zet de lezer ertoe aan om méér te wensen - hij weet niet wat dit is.

Het dichtst in de buurt komen de gratis opiniebijdrages. Vaak geschreven door in de wol geverfde redacteurs. Ze verwijzen naar de interpretaties van de actualiteit, die een doordeweeks Belga-bericht natuurlijk niet weergeeft. Dat is goed maar onvoldoende.

Ik vertrek vanuit de vaststelling dat mensen niet in staat zijn een hele krant te lezen: er is te veel nieuws en te weinig tijd. Men scrollt en neemt er een aantal artikels uit. Vaak niet meer dan drie. Als men online dezelfde ervaring heeft, zal men voor die drie artikels willen betalen, bijvoorbeeld 20 cent. Stel dat een online versie van de krant 1 EUR kost - dit moét minder zijn dan een papieren exemplaar - dan heb je voor die prijs vijf artikels. De prijs voor de volledige krant moet dus het plafond zijn voor een dag. Dezelfde redenering kan je toepassen op maandbasis: stel een tarief van 10 of 15 EUR in als abonnement voor één maand. De eerste dagen betaalt men per artikel of per dag. Nadat deze bijdragen gecumuleerd 10 of 15 EUR bedragen, wordt één maand onbeperkte toegang verleend.

Men kan nog verder gaan dan dit: mensen schipperen graag tussen verschillende media. Een soort 'onbeperkte' toegang tot een groot gamma van nieuwsbronnen zal dus gewaardeerd zijn. Men kan de totale mediabijdrage ook plafonneren: zodra voor twee bronnen samen 20 EUR werd betaald, krijgt men onbeperkte toegang tot die twee bronnen, et cetera.

Het resultaat? De drempel verlaagt door de lage instapprijs, er kan gemakkelijk geshopt worden tussen bronnen en men kan het budget op voorhand begroten. De media krijgen eindelijk de kans om van het online kanaal meer te maken dan een promotiepagina. De voorwaarde blijft dan mensen eenvoudig kunnen scrollen, en mini-content en inleidingen kunnen raadplegen.

Het kan en moet ook contentwise royaler opgevat worden. Men moet een persoonlijk archief van artikels en kranten kunnen aanleggen, de inhoud verspreiden in beperkte kring (vb. klas, partijafdeling, etc.), grafieken gebruiken in blogs, en dergelijke meer. Dit verdelen moet ook via sociale media kunnen gebeuren. Als ik toegang heb tot De Standaard online, moeten mijn volgers op Twitter het artikel kunnen lezen waar ik naar refereer. Als ik kopies maak van een papieren versie kan ik die immers ook verspreiden, wat de wet ook zegt. Met die realiteit vergelijken potentiële lezers de online bronnen. Alle regels, vreemde leesmodi, de gebrekkige interfaces en de ouderwetse abonnementsformules staan een flexibel gebruik en een popularisering in de weg. If anything, dan wordt er te weinig geëxperimenteerd met dit model.